الباب السابع: فی خصال الحمیده عن العقل و العلم و ما یحذو جذو هذا النمط

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۵۰

شعر

فهرست اشعار

ناجسته دوای درد خویش ار مردی داغی چه نهی بر دل صاحب دردی جان از بر تو چو گرد برخیزد به زان کز تو نشیند به دلی برگردی

هرگز نبود که در دلم جان نشوی از گریهٔ زار من تو خندان نشوی آری پس از این جهان جهانی دگر است با دوست چنان زی که پشیمان نش…

ظلم از دل وز دین ببرد نیرو را عدل است که او قوی کند بازو را با معدلت ارچه کافری بدکاری تا حشر به طبع می ستایند او را

عدل است که ملک برقرار آید ازو حصن دل و دولت استوار آید ازو در دامن عدل دست زن ظلم مکن تا سروری تو پایدار آید ازو

ای دل اگرت بصیرت حق بین است پیوسته براق همّتت در زین است چون مور میان ببند در خدمت خلق کان ملک سلیمان که شنیدی این است

ار پیش روی زکبر محروم شوی حاکم گردی اگر تو محکوم شوی ای خادم مخدوم صفت خدمت کن کز خدمت خادمانه مخدوم شوی

در دهر هر آنک تخم خدمت پاشد رخسار دلش به خار غم نخراشد مخدوم شدی از آنک خادم بودی مخدوم شود کسی که خادم باشد

درویشان را کم آمدن افزونی است با ناموزون بساختن موزونی است دریا صفت آی تا مکدّر نشوی دون القلتینی همه جای دونی است

کوچک بودن بزرگ را کوچک نیست آن کوچکی از کمال باشد شک نیست گر زانک پدر زبان کودک گوید عاقل داند که آن پدر کودک نیست

صاحب نظران آینهٔ یکدیگرند در منزل خود چو آینه بی خبرند گر روشنیی می طلبی آینه وار در خود منگر تا همه در تو نگرند

۳/۵