الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۴۸

شعر

فهرست اشعار

ای دل باید که تو جفاکش باشی خاک پی خلق را تو مفرش باشی در وقت خوشی هم کسی خوش باشد باید که به وقت ناخوشی خوش باشی

هر کاو به جمال سروری مشتاق است سرمایهٔ او مکارم الاخلاق است استحقاقی است سروری را بر او مردم داری دلیل استحقاق است

در خوی خوش است عیش خوش کز جان است ور عیشی هست غیر ازین سرد آن است با بدخویی تو را جهان تنگ آید خو خوش کن و چشم سوزنی مید…

خوی خوش تو بهار و باغ تو بس است علم و عملت چشم و چراغ تو بس است ور زانک نعوذ بالله این وصف تو نیست محرومی ازین صفات داغ …

تا ظن نبری که شاهدی روی خوش است یا راحت جان عاشقان بوی خوش است گر می خواهی عیش خوش اندر دو جهان خوشخویی کن که عیش خوشخوی…

گر قرب خدا می طلبی خوش خو باش وندر حق جمله خلق نیکو گو باش خواهی که چو صبح صادق القول شوی خورشید صفت با همه کس یک رو باش

نفس تو و خوی بد اگر برگردد مقصود دو عالمت میسّر گردد هرگه که تو آفتاب گردی به صفت از نور تو سنگ لعل و گوهر گردد

در مهرهٔ عشق باختن با دگران چون شیر و شکر گداختن با دگران بدخویی چیست؟ جمله خود را بودن خوش خویی چیست؟ ساختن با دگران

ای دوست اگر بهشت را داری دوست یک نکته بیاموز که آن سخت نکوست خلق خوش تو تو را رساند به بهشت تنگی و فراخی بهشت تو ازوست

می باید ساختن گرت برگ صفاست با نیک و بد و خرد و بزرگ و کژ و راست با آتش و آب و باد باید بودن وندر حرکت چو گرد برباید خاس…

۴/۵