الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۴۸

شعر

فهرست اشعار

دلداری کن اگر دلی داری تو هر دل که به تو رسد نگه داری تو صد سال اگر طواف آن کعبه کنی زان به نبود دلی به دست آری تو

هر تن که سرشت بد بود محضر او ناچار همان بدی بکوبد در او بنمای کسی را که زاندیشهٔ بد سرّ دل او نشد قضای سر او

از حاصل کار این جهانی کردن می کن ز بهی آنچ توانی کردن بودی چو نبودی و نباشی فردا پیداست که امروز چه دانی کردن

گفتن دگر است و آزمودن دگر است وز رشتهٔ خود گره گشودن دگر است گفتی که فلان گفت و فلانی بشنید این جمله حکایت است و بودن دگ…

هان تا نکنی هرآنچ بتوانی کرد بس کینه کش است روزگار ای سره مرد بر خصم چو یافتی ظفر ای سره مرد چندان زنش آن زمان که بتوانی…

خواهی که تو را هرآنچ نیکوست بود بدخواه تو جمله بی پی و پوست بود چون بر خلقیت سروری داد خدای آن کن که به طبعت همه کس دوست…

ای آمده گریان زتو خندان همه کس از آمدن تو گشته شادان همه کس امروز چنان باش که فردا که روی خندان تو به در روی و گریان همه…

اینجا اگر اندکند و گر بسیارند هم از پی آنند که تخمی کارند درویشی و میری و فقیری تخمی است گر نیک بکارند نکو بردارند

بس خون جگر که مرد را خورده شود تا بیش بدی با دگران بُرده شود با آنک بدی کرد برو نیکی کن تا فرق میان تو و او کرده شود

دل گرچه به بد گرایدت، نیکی کن از بد چه گره گشایدت، نیکی کن نیکی و بدی مونس گور تو شوند گر مونس گور بایدت، نیکی کن

۲/۵