الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۴۸

شعر

فهرست اشعار

آن به که دلت زهر بدی پرهیزد گل کار که ارخار بکاری خیزد تو دوست گزین که با تو مهر انگیزد دشمنت زمانه خود هزار انگیزد

تا گرد بهانه خواجه تا کی گردی از گرم رَوان خوب نباشد سردی با نیکان نشسته بد می باشی با بد بنشین و نیک باش ار مردی

بیشی مطلب زهیچ کس بیش مباش چون مرهم و موم باش و چون ریش مباش خواهی که به تو زهیچ کس بد نرسد بدخواه و بدآموز و بداندیش مب…

کاریت که از بهر خدا فرمایند نیکی کن تا جمله تو را فرمایند در خیر مشاورت مکن با دیوان دیوان هرگز خیر کجا فرمایند

تا چند بری به بدگمانی گفتن بد باشی اگر نیک ندانی گفتن من گرچه بدم تا نبود در تو بدی نه بد شنوی نه بد توانی گفتن

گر باخبری زدل دل آزار مباش پیوسته به طبع خود گرفتار مباش از آتش مجلس ارنباشی چون گل با یار به دست صحبتش خار مباش

در دیدهٔ دیده دیدهٔ دیده بپوش تا زهر تو قند گردد و نیش تو نوش یک بودهٔ دیده و بنهاده دو گوش بینایی مکن دیده و گویای خموش…

بامدعیان چو آب و آتش مامیز چون باد زخاک تا توانی برخیز خواهی که چو خاک آب رویت نبرند چون باد سبک مباش و چون آتش تیز

گر بر سر دریا نه سبک تر زخسی دانم زچه در پی هوا و هوسی خود را زهمه بیشترک می بینی هر دم چو رسن تاب از آن باز پسی

هر زخم که بر سینهٔ غمناک آید از تیغ زبانِ نفس ناپاک آید آب سخن است آنک بدو دل شویند دل پاک بود اگر سخن پاک آید

۳/۵