غزلیات
از مجموعه اشعار عمادالدین نسیمی در دیوان اشعار فارسی
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
گرچه چشم ترک مستت فتنه و ابرو بلاست این چنین دلبر بلا و فتنه دیگر کجاست؟ نقش اشیا سر به سر روشن شد از رویت مگر جام جمشید…
شمارهٔ ۳۲
مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است «رب انزلنی » بیان آن مبارک منزل است گرچه دل در زلف خوبان بستن از دیوانگی است عاشقی کو …
شمارهٔ ۳۳
سلطان غمت را دل پردرد مقام است آن دل چه نشان دارد و آن مرد کدام است در عشق تو چون هست دلم بنده جاوید کار دلم از دولت وصل…
شمارهٔ ۳۴
مرغ عرشیم و قاف خانه ماست کن فکان فرش آشیانه ماست جعد مشکین و زلف وجه الله دام دل عین و خال دانه ماست ای فسوسی دم از فکو…
شمارهٔ ۳۵
نقش هستی رقم صورت کاشانه ماست مستی کون و مکان از می و میخانه ماست آب حیوان و می کوثری و ماء معین جرعه صافی بی دردی پیمان…
شمارهٔ ۳۶
منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان است که دایم در خیال من لب و دندان جانان است بیا ای طالب معنی! کنون بشنو به گوش جان…
شمارهٔ ۳۷
بخت ابد یار آن که با تو قرین است با تو نشستن به از بهشت برین است جور و جفا کردن از تو دور نباشد عادت خوبان روزگار چنین ا…
شمارهٔ ۳۸
عرش رحمان است رویش، علم الاسما گواست اعتقاد اهل حق این است و قول مصطفی است گر به جامی بود جم را حشمت و شاهنشهی دارد این …
شمارهٔ ۳۹
چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده است در سر من هوس جام و شراب افتاده است تا حدیث لب میگون تو در شهر افتاد زاهد گوشه نشین…
شمارهٔ ۴۰
ساقی سیمین برم جام شراب آورده است آب گلگون، چهره آتش نقاب آورده است چشم خونبارم مدام از شوق یاقوت لبش (همچو ساغر در نظر …