غزلیات
از مجموعه اشعار سیدای نسفی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
می خورد خون جگر در بزم ما مهمان ما شیشه و ساغر تهیدست است در دوران ما از تردد پای خود بر یکدیگر پیچیده ایم دست ما عمریست…
شمارهٔ ۳۲
قبا کشیده به بر قامت بلند تو را شکر گرفته در آغوش نوشخند تو را هلال تا به رکاب تو سر نهد چون نعل هزار بار ببوسد سم سمند …
شمارهٔ ۳۳
چه باشد گر بگیری دست چون من ناتوانی را پری همچون کمان در خانه بی نام و نشانی را چمن مانند داغ لاله در گرداب خون افتد اگر…
شمارهٔ ۳۴
تا جلوه عنان تو برداست هوش ما دارد سری به حلقه فتراک گوش ما لب بستر کی به غنچه گشاید در نشاط باشد کلید فتح زبان خموش ما …
شمارهٔ ۳۵
خون می چکد چو غنچه گل از سخن مرا تیغ برهنه ایست زبان در دهن مرا در هیچ جا قرار ندارم چو آفتاب مهر رخ تو کرده چنین بی وطن…
شمارهٔ ۳۶
تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا کرد روشن عاقبت این سرمه آواز مرا سیر از خود رفتن من می دهد بوی وداع کرده اند از نکهت گل…
شمارهٔ ۳۷
ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما فتیله آه بود در چراغ ناله ما ز بحر کاسه گرداب پر نمی گردد چگونه آب نگردد دل پیاله ما جها…
شمارهٔ ۳۸
بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما آخر رسید چشم بدی در بهشت ما میر بساط دهر ز ما آنچه بود و برد بر سینه سنگ بسته دل همچو خشت…
شمارهٔ ۳۹
می دهد هر دم فریب آن نرگس جادو مرا می کند آخر بیابان مرگ این آهو مرا صورت او نقش بندد هر کجا پهلو نهم خامه نقاش باشد در …
شمارهٔ ۴۰
ای خط سبزت بهار محشر آوارهها سنبل زلفت کمند گردن نظارهها در چمن ای شعلهخو تا عزم رفتن کردهای شمع روشن کردهاند از مق…