رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۵۷۱
این واقعه را سخت بگیری شاید از کوشش عاجزانه کاری ناید از رحمت ایزدی کلیدی باید تا قفل چنین واقعه را بگشاید
رباعی شمارهٔ ۵۷۲
بار دگر این خسته جگر باز آمد بیچاره به پا رفت و به سرباز آمد از شوق تو بر مثال جانهای شریف سوی ملک از کوی بشر بازآمد
رباعی شمارهٔ ۵۷۳
با روی تو هیچکس ز باغ اندیشد با عشق تو از شمع و چراغ اندیشد گویند که قوت دماغ از خواب است عاشق کی شد که از دماغ اندیشد
رباعی شمارهٔ ۵۷۴
با سود وصال تو زیانت نرسد جانی تو که زحمتی به جانت نرسد میترساند ترا که تا هر نفسی پر دل شوی و چشم بدانت نرسد
رباعی شمارهٔ ۵۷۵
با هرکه دمی عشق تو آمیخته شد گویی که بلا بر سر او ریخته شد منصور ز سر عشق میداد نشان حلقش به طناب غیرت آویخته شد
رباعی شمارهٔ ۵۷۶
بخشای بر آن بنده که خوابش نبود بخشای بر آن تشنه که آبش نبود بخشای که هر کاو نکند بخشایش در پیش خدا هیچ ثوابش نبود
رباعی شمارهٔ ۵۷۷
بر بنده بخند تا ثوابت باشد وز بنده شکر خنده جوابت باشد میگریم زار تا شرابت باشد میسوزم دل که تا کبابت باشد
رباعی شمارهٔ ۵۷۸
بر خاک نظر کند چو بر ما گذرد تا چهرهٔ ما به خاک ره رشک برد به زان نبود که پیش او خاک شویم تا بو که بدین طریق در ما نگرد
رباعی شمارهٔ ۵۷۹
پرسیدم از آن کسی که برهان داند کان کیست که او حقیقت جان داند خوش خوش به جواب گفت کای سودایی این منطق طیر است سلیمان داند
رباعی شمارهٔ ۵۸۰
پرسید مهم که چشم تو مه را دید گفتم که بدید و مه ز مه میپرسید گفتا که ز ماه عید میپرسم من گفتم که بلی عید همیپرسد عید