رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۱
آن ظلم رسیدهای که دادش دادی وانغمزدهای که جام شادش دادی آن بادهٔ اولین فراموشش شد گر باز نمیدهی چه یادش دادی
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۲
آن میوه توی که نادرِ ایامی بتوان خوردن هزار من در خامی بر ما مپسند هجر و دشمن کامی کاخر به تو باز گردد این بدنامی
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۳
آنی تو که در صومعه مستم داری در کعبه نشسته بتپرستم داری بر نیک و بد تو مر مرا دستی نیست در دست توام تا بچه دستم داری
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۴
آنی که بر دلشدگان دیر آئی وانگاه چو آئی نفسی سیر آئی گاه آهو و گه به صورت شیر آئی هم نرم و درشت همچو شمشیر آئی
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۵
آنی که به صد شفاعت و صد زاری بر پات یکی بوسه دهم نگذاری گر آب دهی مرا اگر آتش باری سلطان ولایتی و فرمانداری
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۶
احوال من زار حزین میپرسی زین بیش مپرس اگر چنین میپرسی من در غم تو دامن دل چاک زدم وانگاه مرا به آستین میپرسی
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۷
از آب و گلی نیست بنای چو توی یارب که چه هاست از برای چو توی گر نعره زنانی تو برای چو ویی لبیک کنانست برای چو توی
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۸
از جان بگریزم ار ز جان بگریزی از دل بگریزم ار از آن بگریزی تو تیری و ما همچو کمانیم هنوز تیری چه عجب گر ز کمان بگریزی
رباعی شمارهٔ ۱۶۶۹
از چهرهٔ آفتاب مهوش گردی وز صحبت کبریت تو آتش گردی تو جهد کنی که ناخوشی خوش گردد او خوش نشود ولی تو ناخوش گردی
رباعی شمارهٔ ۱۶۷۰
از خلق ز راه تیزهوشی نرهی وز خود ز سر سخنفروشی نرهی زین هر دو اگر سخت نکوشی نرهی از خلق و ز خود جز به خموشی نرهی