رباعیات
از مجموعه اشعار مسعود سعد سلمان در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۹۱
چرخ از دم کون برنمی گردد باز گاهیم به ناز دارد و گه به نیاز کس نیست که از منش فرو گوید راز کز ما بدگر کنده بروتی پرداز
شمارهٔ ۱۹۲
خورشید رخا وصل تو جویم همه روز چون سایه از آن در تک و پویم همه روز از بس که دعای وصل گویم همه روز بر خاک بود چو سایه روی…
شمارهٔ ۱۹۳
ای سود و زیان عمر فرسوده بترس در کار بدرمان تو بیهوده بترس تا بوده شدی ز جان آلوده بترس از بوده بیندیش وز نابوده بترس
شمارهٔ ۱۹۴
ای یار چو صبر هیچ یاری مشناس با فایده تر ز رفق کاری مشناس دلجوی تر از شکر شکاری مشناس بهتر ز سخن تو یادگاری مشناس
شمارهٔ ۱۹۵
از بخشش دست من ز سیم و زر پرس وز خوی خوشم ز مشک و از عنبر پرس وز قوت بازوی من از خنجر پرس وز هیبت من ز راه چالندر پرس
شمارهٔ ۱۹۶
مسعود که بود سعد سلمان پدرش اندر سمجی است چون سنگ درش در حبس بیفزود بر آتش خطرش عودی است که پیدا شد از آتش هنرش
شمارهٔ ۱۹۷
مسعود که بود سعد سلمان پدرش جاییست که از چرخ گذشته است سرش آن باد چه گویی که سعادت پسرش دارد خبرش که گوید او را خبرش
شمارهٔ ۱۹۸
تا از من می جهی چو دود از آتش چون دود بر آتشم من ای دلبر کش با آن رخ دلفروز و زلف سرکش خوش نیستی ای چو جهان ناخوش و خوش
شمارهٔ ۱۹۹
معشوقه دلم به آتش انباشت چو شمع بر رویم زرد گل بسی کاشت چو شمع او خفت و مراز دور بگذاشت چو شمع تا روز به یک سوختنم داشت …
شمارهٔ ۲۰۰
آتش به سرم همی فرو ریزد عشق دود از دل من همی برانگیزد عشق با دلجویان همی نیامیزد عشق گویی که ز جان من همی خیزد عشق