رباعیات
از مجموعه اشعار مسعود سعد سلمان در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۵۱
آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد شد مست و به سوی رفتن آهنگ آورد گفتم مستی مرو سیه جنگ آورد چون گل بدرید جامه و رنگ آورد
شمارهٔ ۱۵۲
با من فلک از خشم همی دندان زد هر زخم که زد چو پتک بر سندان زد تیری ز قضا راست مرا بر جان زد دشوار آمد مرا که سخت آسان زد
شمارهٔ ۱۵۳
ای شاه فلک متابع کام تو باد اقبال جهان دولت پدرام تو باد آرایش مملکت به ایام تو باد مسعودی و ایام تو چون نام تو باد
شمارهٔ ۱۵۴
در باغ هنر تخم وفا کاشت خرد تن را به هوای خویش بگذاشت خرد رنج از دل رنج دیده برداشت خرد ناآمده را آمده پنداشت خرد
شمارهٔ ۱۵۵
صالح تن من ز عشق دامن بفشاند تا مرگ قضای خویشتن بر تو براند دل تخته درد و ناامیدی برخواند شادی و غمم تو بودی و هر دو نما…
شمارهٔ ۱۵۶
در محنت شو خوش و مکن نعمت یاد شوتن در ده که داد کس چرخ نداد بر بار بلایی که قضا بر تو نهاد تن دار چو کوه باش و بی باک چو…
شمارهٔ ۱۵۷
دیدار تو از نعمت دو جهان خوشتر وز عمر وصال تو فراوان خوشتر من عشق تو ای عشق تو از جان خوشتر پنهان دارم که عشق پنهان خوشت…
شمارهٔ ۱۵۸
یک بوسه زدم بر لب و بر چشم دگر گفت این چه فراق آوری حیلت گر گفتم به همه حال بیاید خوشتر چون شد به هم آمیخته بادام و شکر
شمارهٔ ۱۵۹
ز اول به میان ما به هنگام کنار گر تار قصب بودی بودی دشوار اکنون به میان ما دو ای یک دله یار فرسنگ دویست گشت فرسنگ هزار
شمارهٔ ۱۶۰
هر ابر که بنگرم غباری شده گیر گر گل گیرم به دست خاری شده گیر هر روز مرا خانه حصاری شده گیر عمری شده دان و روزگاری شده گی…