غزلیات
از مجموعه اشعار کوهی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۱
ذات حق از لا و الا برتر است هر ز اسفل هم ز اعلی برتر است درک خورشید رخ آن مه لقا کی توان کز چشم بینا برتر است وه که اشک …
شمارهٔ ۴۲
آن نازنین پسر که دل از ما ربود و رفت خود را چو مه ز دور بهر جانمود و رفت یک خنده کرد از لب لعل عقیق رنگ خون دلم ز دیده گ…
شمارهٔ ۴۳
از گل روی تو باغ دل ما خندان است بهر اندوه تو چشم و دل ما گریان است عندلیب چمن از آه دل خسته ما بر سر سرو سهی وقت سحر نا…
شمارهٔ ۴۴
موج دریا نیست دریا عین ما است همچو خورشیدیکه عین ذره ها است دیده دل درگشا و درنگر در دل هر قطره صد بحر از هوا است کل یوم…
شمارهٔ ۴۵
بر رخ میان قطره دریا وجود ما است فرقی مکن که قطره ز دریا کجا جدا است هستی یکی است هر چه جز او نیستی بود زانرو که اعتبار …
شمارهٔ ۴۶
جمالش را جلال آئینه دار است جلالش را جمال آئینه دار است خود است آئینه خود در حقیقت بهر صورت از این رو آشکار است یکی گردد…
شمارهٔ ۴۷
تا ز رخ آن مه لقا زلفین مشکین برگرفت نور خورشید رخش هر دو جهان یکسر گرفت آتش تر را در آب خشک ساقی چون بریخت شعله زد آتش …
شمارهٔ ۴۸
ما بدانیم که خوبی چو تو در عالم نیست در پری و ملک و نسل بنی آدم نیست هر که نشناخت ترا گوهری هر دو جهان همه دانند که در ع…
شمارهٔ ۴۹
کون جامع جسم و جان آدم است اوست جان وجان جسمش عالم است جان او مرآت حسن لایزال قلب او میدان که عرش اعظم است علم الاسما چو…
شمارهٔ ۵۰
جان را ز عکس خال تو بر دل چو داغها است در دیده هم ز روی تو بینم چراغها است چشمت به غمزه گشت مرا بارها ولی دل زنده شد که …