غزلیات
از مجموعه اشعار کوهی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
ذات و صفات در نظر عارفان یکی است گر روشن است چشم دلت جسم و جان یکی است معشوق و عشق و عاشق و ذرات کاینات پنهان و آشکار و …
شمارهٔ ۳۲
رندی و شب روی به دو عالم چکار ماست شکرخدا که دلبر عیار یار ماست در شام زلف یار چه احیا کنیم شب گوید بروز وصل که شب زنده …
شمارهٔ ۳۳
دوش در میکده گلبانگ علالا میرفت سخن از لعل لب ساقی جانها میرفت به هوای لب جانبخش برد مهر نقاب کز تن هر دو جهان روح ر…
شمارهٔ ۳۴
زلف بر دوش و به شب چون مه تابان میرفت اشکم از دیده چو استاره به عمان میرفت همه ذرات جهان روشن و نورانی شد گرچه خورشید …
شمارهٔ ۳۵
همسایه آفتاب ماه است همسایه آدمی اله است در جان و تن تو آب حیوان چون مردم دیده در سیاه است در ملک وجود غیر حق نیست در دع…
شمارهٔ ۳۶
نیست گر بر سر زلفین توام سود انیست تا ز بد مستی چشمت به جهان غوغا نیست روح بحری است که عالم همه غرقند در او بس عجب دارم …
شمارهٔ ۳۷
مه و خورشید روی ما عیان است که میگوید که آن مه رو نهان است نفخت فیه من روحی شنیدی جهان جسم است و او مانند جان است ز انوا…
شمارهٔ ۳۸
به خدا پیش جمله ذرات کرده ام همچو خاک راه حیات دیده ام در روایت از همه رو فعل اسماء وذات را بصفات می نماید بعینه او روشن…
شمارهٔ ۳۹
لوح محفوظ در جبین شما است مهر و مه چشم پاک بین شما است دل مؤمن در اصبعین خدا است دست حق اندر آستین شما است وحی وصلت بجان…
شمارهٔ ۴۰
تا چو عکس چشم آن مه روشنی عین ماست خط و خال او سواد الوجه فی الدارین ماست و هو معکم گفت ایدل چشم جان را برگشای تا نپندار…