غزلیات
از مجموعه اشعار کوهی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۱
کجا رفتند یارانی که بودند چنان رفتند پنداری نبودند چو خورشید و قمر در روز و در شب جمال خویشتن را می ستودند ز چشم ما نهان…
شمارهٔ ۱۲۲
مه و خورشید روی ذره پرور زانوار رخت شد سنگ گوهر بقد و روی تو دیدیم در باغ گل سرخ و سفید و سبز و عصفر نسیمی از سر زلفت صب…
شمارهٔ ۱۲۳
ماه رویت آفتاب است ای پسر آفتاب مه نقاب است ای پسر عکس رخسار شما در جسم و جان همچو خورشید در آبست ای پسر بر سر دریای چشم…
شمارهٔ ۱۲۴
از بدو نیک و نیک و بد بگذر بکن از عقل و نفس خویش حذر مردم چشم و دیده دل شو تا به بینی نگار را به نظر شو مسافر به عالم جب…
شمارهٔ ۱۲۵
مژه ام شد قلم وچشم دوات ای دلبر تا نوشتند بلعل تو زکوة ای دلبر زنده شد جان من سوخته در وقت سحر هست از لعل لبت آب حیات ای…
شمارهٔ ۱۲۶
ای دل دیوانه از اندوه جانان غم مخور وصل خواهی دید زود از درد هجران غم مخور خوش به سودای دو چشم آهوی سرگشته‌ای با صبا میگ…
شمارهٔ ۱۲۷
دل از محبت دنیا و آخرت بردار بشو باشک نیاز و به بین بطلعت یار تا چو زلف از رخ زیبای تو سر بر گردیم صفت از ذات تو هرگز نش…
شمارهٔ ۱۲۸
عنقای دلم بنوک منقار بال و پر خویش کرده طیار از قاف وجود کرد پرواز آمد ز هوا بسوی منقار شمس و قمر است هر دو بالش در هر پ…
شمارهٔ ۱۲۹
خدا چون ظاهر و پیدا است امروز چرا پس وعده فرداست امروز مراد از روز روی اوست ما را سیه زلف کجش شبها است امروز خدا بالذات …
شمارهٔ ۱۳۰
شبی از غیر آن ماه دل افروز رخی بنمود چون خورشید در روز مراد از روز و شب زلف و رخ اوست مه و خورشید را این شیوه آموز به پی…