رباعیات

از مجموعه اشعار خواجوی کرمانی در دیوان اشعار - بدایع الجمال

دسته‌بندی

۱۱۷

شعر

فهرست اشعار

ای لعل لبت برده ز یاقوت سبق ریحان ز حیا پیش خطت شسته ورق گر سرو زند لاف که چون قد توام مشنو سخنش که الطویل الاحمق

روزی که من از جهان روم با دل تنگ گردون زندم شیشهٔ هستی بر سنگ بر تربت من کسی نگرید جز جام در ماتم من کسی ننالد جز چنگ

هر صبح که از پرده برون آید گل وز مرغ سحر در چمن افتد غلغل گلبانگ زند بلبله چون بلبل مست کای مطرب خوش‌سُرای قل قل قل قل

ای من شده بی رخ تو از ناله چو نال وز باغ غمت ندیده جز ناله منال بر چادر شب مردمک دیدهٔ من تقریر کند نقش تو لیکن به خیال

ای لعل تو آتش زده در آب زلال در پردهٔ دیده لعبتی چون تو خیال روی چو مه تو لشکر عارض چین ابروی کژت حاجب سلطان جمال

ای سنبل تو ریخته در دامن گل وز مشک سیه بیخته پیرامن گل خال سیه تو هیچ می‌دانی چیست؟ زنگی بچه‌ای نشسته بر خرمن گل

ای مهر رخت مشعلهٔ دیدهٔ دل آشوب غمت مشغله و تودهٔ گِل جان در سر رشتهٔ تو نتوانم کرد زیرا که ازین هیچ نگردد حاصل

ای طرفه که نشنید کسی آوازم از پرده بر آواز برون شد رازم تا غرقهٔ دریای محبت شده‌ام یک لحظه به محبوب نمی‌پردازم

عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم بی جان و بدن، قائم و بی مِی، مستم مانند خضر زندهٔ جاوید شدم چون دست ز آب زندگانی شستم

از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستم کآگاه نیم که نیستم یا هستم آن دم که در آردم ز پای آتش دل بیرون ز قدح کسی نگیرد دستم

۹/۱۲