رباعیات

از مجموعه اشعار خاقانی شروانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۱

شعر

فهرست اشعار

چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟ چون اسب تو سم فکند در ره تو که‌ای؟ بر تو ز وجود عاریت نام کسی است چون عاریه باز دادی آنگ…

بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی ای برده مرا آتش تو آب از روی من عاشق زار تو چنانم که مپرس تو لایق عشق من چنانی که مگوی

خاقانی اگر در کف همت گروی هان تا ز پی جاه، چو دونان ندوی فرزین مشو ای حکیم تا کژ نشوی آن به که پیاده باشی و راست روی

یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری تا داد فلک به آخرم دلداری بر من فلکا تو را چه منت؟ باری تا عمر بنَسْتدی ندادی یاری

نفسم جنب غرامت است ای دلجوی کو تیغ که غسل‌ها توان کرد بدوی جلاد منا!به آب آن تیغ دو روی یک راه ز من جنابت نفس بشوی

ای یافته از فضل خدا تمکینی گاهی که شود دچار با مسکینی باید که نوازشی بیابد از تو از جود رسانی به دلش تسکینی

خاک ار ز رخت نور برد گهگاهی منزل به فلک برآورد چون ماهی ور سرو به قامتت رسد یک راهی بالا به زمین فروبرد چون چاهی

از کبر مدار در دل خود هوسی کز کبر به جائی نرسیده است کسی چون زلف بتان شکستگی پیدا کن تا صید کنی هزار دل هر نفسی

خاقانی اگر پند حکیمان خواندی پس نام زنان را به زبان چون راندی ای خواجه به بند زن چرا درماندی چون تخم غلام‌بارگی بفشاندی

چون مجلس عیش سازی استاد علی جان تو و قطرهٔ میِ قُطرَبلی چون باز به طاعت آئی از پاک دلی یحیی‌بن معاذی و معاذ جبلی

۳۲/۳۶