ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت

از مجموعه اشعار کسایی مروزی

دسته‌بندی

۵۷

شعر

فهرست اشعار

خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد که گاه مردم ازو شادمان و گه ناشاد مباش غمگین یک لفظ یاد گیر لطیف شگفت و کوته ، لیکن قوی …

مرا گفت بگیر این و بزی خرم و دلشاد و گر تنت خراب است بدین آب کن آباد

افراز خانه ام ز پی بام و پوشش هر چم به خانه اندر ، سر شاخ و تیر بود

لاله به غَنجار ، سرخ کرده همه روی از حسد خوید بر کشید سر از خوید

چندین حریر حُلّه که گسترد بر درخت مانا که بر زدند به قُرقوب و شوشتر

هزار آوا همی بر گل سراید بسان عاشقان بر روی دلدار

ز هول تاختن و کینه آختنش مرا همی گداخته همچون کُناغ تاخته گیر

بر آمد ابر پیریت از بن گوش مکن پرواز گرد رود و بِگماز

سزد که دو رخ کاریز آب دیده کنی که ریز ریز بخواهدت ریختن کاریز

آنچه به پیمانه تو را داده اند با تو نه پیمانه بماند و قفیز

۲/۶