رباعیات
از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۱
آنکس که ترا رخصت میخواری داد صیقل پی آئینه هشیاری داد تا باده ز کم حوصلگان رسوا شد از موج بمستان خط بیزاری داد
شمارهٔ ۴۲
شد تنگ ز کم ظرفی ما مشرب جام مشکل که دگر سیر کند کوکب جام آید بفقان ز دست بد مستی ما انگشت زند اگر کسی بر لب جام
شمارهٔ ۴۳
با آنکه پیاله گیر این بزم منم ممتاز بلطف ساقی انجمنم گیرد هر کس از کف ساقی جامی گردد چو پیاله آب اندر دهنم
شمارهٔ ۴۴ - برای چراغانی شهر نورسپور
شبها ز چراغ و شمع در نورسپور هر ذره زند لاف تجلی با طور هر روز ز شوق این چراغان تا شب خورشید فتیله تابد از رشتهٔ نور
شمارهٔ ۴۵
افسوس که جمعیت از احوالم رفت شیرازه اوراق مه و سالم رفت من بلبل بینوایم از بی برگی هم گلشن رفت و هم پر و بالم رفت
شمارهٔ ۴۶
زنهار مگو که بنده گمراهم هر جا که روم بکویت افتد راهم عالم همه آستانه درگه تست هر جا باشم ساکن این درگاهم
شمارهٔ ۴۷
ابر آب دگر بروی دنیا آورد باید بمیان سبزه مینا آورد این حرف نه من ز پیش خود می گویم باران خبر از عالم بالا آورد
شمارهٔ ۴۸
در بادیه گر دو گام بی آب شوی بیدرد چرا اینهمه بیتاب شوی از آبله پای تو یکره خاری سیراب نشد چرا تو سیراب شوی
شمارهٔ ۴۹
ایدل گر رفع احتیاجت هوس است بر خویش بگیر تنگ تا دست رس است حاجب کمتر چو دستگه نیست فراخ خاریدن گوش را یک انگشت بس است
شمارهٔ ۵۰
دل در غم آن سرکش جاهل چه کند بیحوصله با عقده مشکل چه کند خواهد که ززلف نشنود ناله دل آواز بشب دور رود دل چه کند