رباعیات

از مجموعه اشعار کلیم در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۸۸

شعر

فهرست اشعار

ذاتت که زمجموعه گل منتخب است حرف تب و لرز او خطائی عجبست کس موج محیط را نگوید لرز است کی گرمی خورشید جهانتاب تب است

روزیکه تن شاه جهان از تب تافت آن نیست که عیسی بعلاجش بشتافت می رفت دعای صحتش بسکه بچرخ می خواست که آید بزمین راه نیافت

ای نقش بدیع شکل جان پرور تو آئینه روی اختران مرمر تو بخت و دولت سعادت و یمن و شرف دربان شده اند روز و شب بر در تو

قسمت کردند ماه و خور بی کم و بیش بر خود الم شهنشه عدل اندیش برداشت بمنت مه نو ضعفش را خورشید پسندید تبش بر تن خویش

این روزی گرم حق تعالی است نه تب وین پرتو مهر لایزالی است نه تب این گرمی صلح است نه افروزش خشم این طور معانی تجلی است نه …

آنم که نجویم از غم دهر پناه تا جور بود نمی کنم ناله و آه اخلاص غلام کرد در هند مرا مانند غلام روی اخلاص سیاه

در معرکه این تفنگ فریادرس است خصم افکن و گرم خوی و آتش نفس است موقوف اشاره ایست در کشتن خصم سویش نگهی ز گوشه چشم بسست

اسبت که حنا زیب فزای تن اوست کوهیست که لاله زار در دامن اوست نی نی غلطم که آسمان دگرست وز رنگ حنا شفق به پیرامن اوست

بر پیل سپیدت که مبیناد گزند شد بخت بلند هر که او دیده فکند چون شاه جهان بر آن برآید گوئی خورشید شد از سپیده صبح بلند

کس نیست درین زمانه غمخوار کسی دوریست که کس نمی شود یار کسی همچون ناخن سرش سزای تیغست هر کس گرهی گشاید از کار کسی

۳/۹