غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۴۱
آنکه از داغ فراقت جگرش سوخته است یار اغیار شدن بیشترش سوخته است اولین گام بود راه به مقصد چون برق هر که از گرم روی بال و…
شمارهٔ ۳۴۲
رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است در چمن هر شاخ گل دور از تو نخل ماتم است حرف بی مغزی بریزد گر ز نوک خامه ای دلنشین سا…
شمارهٔ ۳۴۳
زبان که منصب او پادشاهی سخن است مدام بر در دل در گدایی سخن است مرا کلام مسلسل کشیده در زنجیر کمند صید دل من رسایی سخن اس…
شمارهٔ ۳۴۴
خون دل تا شراب احمر ماست گردش رنگ دور ساغر ماست خاک گردید بر شدن بفلک شیوهٔ عجز زورآور ماست بطپیدن زخویشتن رفتم دل پراضط…
شمارهٔ ۳۴۵
مهربانی با خلایق پاسبان دولت است در حقیقت دل شکستن کسرشان دولت است بر شکم سنگ قناعت بند و آسایش گزین سیری از چیزی که ممک…
شمارهٔ ۳۴۶
قسمت هرکس ز نعمت خانهاش پیمانهای است آنکه ز ابر رحمتش هر قطره رزق دانهای است جوش یکرنگی ز بس با هم نیاز و ناز داشت د…
شمارهٔ ۳۴۷
سرگرانی زلف جانان با خط شبرنگ داشت از پریشانی همی با سایهٔ خود جنگ داشت حسن مستور تو از جامی که پنهان می زدی شمع شوخی زی…
شمارهٔ ۳۴۸
دست در کار زن آخر نه ترا کاری هست نقد فرصت مده از دست که بازاری هست چه غم از تابش خورشید قیامت باشد همچو آه سحر آنرا که …
شمارهٔ ۳۴۹
در حریمش دل و جان باخته می باید رفت شمع سان پای ز سر ساخته می باید رفت توبه کن تا سبک از خویش توانی برخاست آنچه اندوختی،…
شمارهٔ ۳۵۰
در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست رفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوست بر جگر دندان فش…