غزلیّات
از مجموعه اشعار جلال عضد در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۱
دلم متاب که هجران سینه تاب بس است چه دورم از رخ خوبت همین عذاب بس است بدان دو حلقه که حلق دلم همی تابی چو جان ز حلق برآم…
شمارهٔ ۲۲
می گزی لب را که طعم لعل خندانت خوش است گوییا آن شکر شیرین به دندانت خوش است موی را شانه مزن برگرد مه پرچین مکن همچنان آش…
شمارهٔ ۲۳
خطّ تو که در عین خرد عین جمال است خطّی ست که بر خوبی رخسار تو دال است آن لطف میانت را بنمای به مردم تا خلق بدانند که ما …
شمارهٔ ۲۴
گهی با ما خوش و گه سرگران است نمی دانم که هر دم بر چه سان است نباشد چشم غیر از قطره آب مرا زین قطره دریای روان است چه رش…
شمارهٔ ۲۵
آن چه شمع است که از چهره برافروخته است که چو پروانه دل سوختگان سوخته است دهن دوست که تنگی ز وی آموخت دلم دُرفشانی مگر از…
شمارهٔ ۲۶
شب رو خونی که از چشمم به دور افتاده است کردمش جا در کنار خود که مردم زاده است گرچه پروردم به خون دل من او را در دو چشم آ…
شمارهٔ ۲۷
ای از می عشق تو دلم مست در پای غمت فتاده ام پست بر سنگ غم تو جام صبرم از دست در اوفتاد و بشکست من واله و چشم تو برابر هش…
شمارهٔ ۲۸
پایم مبند از آنکه سرم زیر دست تست بگشای دست من چو سرم پای بست تست هر پنج پایدار که از تُست سربلند مشکن به دست خویش که آن…
شمارهٔ ۲۹
کجا گوهر وصلش آرم به دست که جز باد چیزی ندارم به دست سر زلف او تا نگیرد قرار کی آید دل بی قرارم به دست ؟ گهش می فشانم سر…
شمارهٔ ۳۰
چو سلطان فلک را بار بشکست مه من ماه را بازار بشکست ز شادُرْوان چو گل بیرون خرامید ز حسرت در دل گل خار بشکست شب تاریک شد …