رباعیات

از مجموعه اشعار جهان ملک خاتون در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۳۵۶

شعر

فهرست اشعار

بیچاره دلم که بود از عشق تو مست در شَست سر زلف تو بودش پابست چشمت به خطا در او نگاهی می‌کرد زان روی به ابروان شوخت پیوست

دوران فلک نگر که چون گردانست مردی که بر او دل بنهد مرد آنست لیکن چه کند فلک که او نیز چو من بیچاره ز روزگار سرگردانست

گل گفت چو من گلی کجا در چمنست یا رنگ کدام لاله گویی چو منست نسبت به شقایقم مکن کان مسکین دل سوخته و نزار و خونین دهنست

زیبا رخ تو ماه درفشان منست شیرین لب تو لعل بدخشان منست زلف تو که عالمی از او آشفته‌ست جمعیت خاطر پریشان منست

ای دوست دل از دست فراقت خونست در خون دلم روی جهان گلگونست لیلی صفتا ببین که دیوانه دلم از روز فراقت ای صنم مجنونست

ما را دل و دیده در فراقت خونست شوق رخت از حد و صفت بیرونست گویند ز دل به دل بود راه ولی ما مایل و تو ز ما ملولی چونست

خالی به میان ابروان دارد دوست کان را دلم از میان جان دارد دوست گوید که تو را دوست ز دل می‌دارم از دل نه که ما را به زبان…

از بس که بیازرد دل دشمن و دوست گویی به گناه هیچ کندندش پوست وقتی غم او بر همه دلها بودی اکنون همه غمهای جهان بر دل اوست

فریاد ز جور دشمن و فرقت دوست کاین هر دو بلا به نزد و امّا نه نکوست کردند جفا بسی نه بر حق الحق «از شیشه همان برون تراود …

بر ذکر تو دایماً زبانم جاریست همراه تو دل به خواب و در بیداریست از روی کرم نظر به حالم فرمای کاین دل به غم عشق تو بس باز…

۵/۳۶