غزلیات
از مجموعه اشعار میرزا حبیب خراسانی در دیوان اشعار - بخش دو
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۰۱
رخ است آن یا چمن یا باغ نسرین بر است آن یاسمن یا سرو سیمین یدو بیضاء نگوئی لعل و دندان شب یلدا نگوئی زلف پرچین عروسی چون…
شمارهٔ ۳۰۲
آن لعل لب و دهان خندان مپسند چنین خموش چندان آخر نمکی بپاش از آن لب بر ریش درون دردمندان ما دیده بکس نمیگشائیم چشم تو نم…
شمارهٔ ۳۰۳
بچنگ دیو اسیرم بدست غول زبون خدای را مددی ای دلیل راهنمون شب است و روی زمین تیره و فلک تیره جهانیان همه اندر بپرده سیه گ…
شمارهٔ ۳۰۴
روز ابر و ترشح باران نه سزد کرد کار هشیاران می بنه گل بریز و بازبخوان یار دوشینه با همه یاران تا نشینند گرد یکدیگر بر سر…
شمارهٔ ۳۰۵
نمیدانم چه کردی با دل من که باز آتش زدی بر حاصل من اگر رفتی برون از محفل من نخواهی رفت هرگز از دل من بیا ای شمع محفلهای …
شمارهٔ ۳۰۶
ای دشمن جان من و ای خیره تن من ایمایه اندیشه و رنج و محن من ای یار دل آزار نه ای دشمن خونخوار کاینسان شده دشوار ز تو زیس…
شمارهٔ ۳۰۷
عید شد باده مغانه بزن باده با چنگ و با چغانه بزن قدم از صحن خانه تا لب بام بنه و طبل شادیانه بزن شب عید است تا سحر خوشبا…
شمارهٔ ۳۰۸
کس را مسنج جز بترازوی خویشتن و از کس مرنج نیز بجز خوی خویشتن ای هوشمند سوی رفیقان نظر فکن چونانکه می نظر فکنی سوی خویشتن…
شمارهٔ ۳۰۹
چندانکه زیم با دل آسوده زیم من بی فکرت و اندیشه بیهوده زیم من ای راحت جان و دل من زود بیاور آن باده آسوده که آسوده زیم م…
شمارهٔ ۳۱۰
نکرده ای ببر ای سرو جامه گلگون که گشته ای ز شهیدان خویش غرقه بخون قباس سرخ ببر کرده ای نمیدانم و یا ز تاب بدن گشته جامه …