غزلیات
از مجموعه اشعار میرزا حبیب خراسانی در دیوان اشعار - بخش دو
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۴۱
می زدن در بزم نادانان ز نادانی بود با گرانجانان سخن گفتن گرانجانی بود راح ریحانی بجز با یار روحانی منوش این سخن بشنو که …
شمارهٔ ۱۴۲
شیخ و زاهد گر مرا مردود و کافر گفته‌اند عذر ایشان روشن است از روی ظاهر گفته‌اند خاطری رنجیده از ما دادشتند این ابلهان ای…
شمارهٔ ۱۴۳
معاشران قدح نوش اگر صواب کنند برای من که یک امشب وداع خواب کنند شبی خوش است و بتی ماهروی و وقتی جمع بساط مجلس عشرت بماهت…
شمارهٔ ۱۴۴
نیست جز عشق را رکوع و سجود عشق هم ساجد است و هم مسجود هر چه جز عشق نیست غیر عدم هر چه عشق است نیست غیر وجود گر بوجدان ره…
شمارهٔ ۱۴۵
ایخوش آنروزیکه شمعی بود و پروانه نبود در مقام آشنائی حرف بیگانه نبود عقل از بیگانگی حرفی نهاد اندر میان ورنه در زنجیر زل…
شمارهٔ ۱۴۶
هیچ می گوئی مرا دلداده ای دیوانه بود با خیالم آشنا وز خویشتن بیگانه بود هیچ می گوئی که نزد شمع رخسارم شبی نیم جانی سوخته…
شمارهٔ ۱۴۷
این پایه که عقل و هنرش نام نهادند سرمایه فتح و ظفرش نام نهادند دیدم هم بیدانشی و بی خبری بود از شعبده علم و خبرش نام نها…
شمارهٔ ۱۴۸
حق بمن بنده چشم روشن داد با صفا تر دلی ز گلشن داد سر پر مغزی اندرین پیکر دل دانشوری بدین تن داد کرد روشن فتیله ای از عقل…
شمارهٔ ۱۴۹
این سنگ جز به لطف تو گوهر نمی‌شود وین خاک جز به صنعت تو زر نمی‌شود چون آفتاب روی تو برتافت بر جهان آن سنگ خاک باد که گوه…
شمارهٔ ۱۵۰
خوشا کاین خانه را ویرانه سازند در آن ویرانه از نو خانه سازند بیا ویرانه شو تا بیت معمور ملایک اندر آن ویرانه سازند چه خا…