رباعیات

از مجموعه اشعار فیض کاشانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۵۵

شعر

فهرست اشعار

یا رب تو مرا بکردهٔ زشت مگیر از معصیتم بگذر و طاعت بپذیر چون مهر تو و نبی و اولاد نبی نزد تو شفاعتم کند دستم گیر

گه در غزلم سخن کشد جانب راز گاهی به قصیده میشود دور و دراز نازم به رباعی سخن کوته کن تا باز شود به حرف لب بندد باز

ای فیض بیا دلی به دریا انداز زین پستی خویش را به بالا انداز یعنی ز کمال هر چه اندوخته ای از سر بردار و بر ته پا انداز

خود را بمحیط خطر انداز و مترس سر در ره آن نگار در باز و مترس بر سوختگان دست ندارد دوزخ با آتش عشق دوست در ساز و مترس

مغرور بعلم خود مشو مست مباش نزد علما نیست شو و هست مباش در حضرت دوستان حق پستی کن نزد دشمن بلند شو پست مباش

از عشق مجاز گویمت چیست غرض زان چاشنی عشق حقیقیست غرض از جلوهٔ حسن دوست در روی نکو تعلیم طریق عشقبازیست غرض

با من بودی منت نمی‌دانستم یا من بودی منت نمی‌دانستم رفتم چو من از میان ترا دانستم تا من بودی منت نمی‌دانستم

در راه طلب تمام دردم دردم در ورزش فهم راز مردم مردم گفتی که چرا نمیکنی در خود سیر از من خبرت نبود کردم کردم

از غیب رسد، بدل سروشی هر دم دل راست بدان سروش گوشی هردم گه نغمه حزن میرسد گاه طرب نیشی است بهر دمی و نوشی هر دم

از لذت عیش اینجهان سرد شدم در آرزوی اجل همه درد شدم چندی چو زنان برنگ و بو بودم شاد آخر بیقین آخرت مرد شدم

۳/۶