غزلیات
از مجموعه اشعار فیض کاشانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۴۱
صد جلوه کنی هر دم و دیدن نگذارند گل گل شکفد زان رخ و چیدن نگذارند در باغ جمالت گل و ریحان فراوان یک مردم چشمی بچریدن نگذ…
غزل شمارهٔ ۳۴۲
در روی چه خورشید تو دیدن نگذارند گرد سر شمع تو پریدن نگذارند از بدر جبین تو هلالی ننمایند گل گل شکفد زان رخ و چیدن نگذار…
غزل شمارهٔ ۳۴۳
عاشقان محو یار میباشند در غم عشق زار میباشند از برون گر شکفته و خندان در درون سوگوار میباشند آنجماعت کز اهل معرفتند در…
غزل شمارهٔ ۳۴۴
عارفان از چمن قدس چو بوی تو کشند خویش را بیخرد و مست بکوی تو کشند چون بخورشید فتد چشم حقایق بینان برقع چشمهٔ خورشید ز رو…
غزل شمارهٔ ۳۴۵
شوخ آهو چشم من چون روی در صحرا کند بهر صید از تیر مژگان رخنه در دلها کند تیر آن ابرو کمان هرگز نمیگردد خطا هر کرا گردد …
غزل شمارهٔ ۳۴۶
هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند هر چه از هر که شنیده است فراموش کند تا ابد از دو جهان بیخبر افتد مدهوش هر که یک جرعه می …
غزل شمارهٔ ۳۴۷
عشق استفاده از قلم و لوح حق کند در مکتب خدا رخ خوبان سبق کند عز قبول و رفعت اخلاص عشق راست کو هر چه میکند همه از بهر حق…
غزل شمارهٔ ۳۴۸
آنکه باشد مست زهد او عیب مستان چون کند خود بت خود گشته منع بتپرستان چون کند از چنین روئی مکن بیهوده منعم زاهدا هر که دا…
غزل شمارهٔ ۳۴۹
ای خنک آن نیستی کو دعوی هستی کند با کمال عجز اظهار زبردستی کند چون در آید از ره معنی بر اوج معرفت در حضیض جهل معنی افتد …
غزل شمارهٔ ۳۵۰
بادهای خواهم بدن مستی کند چون بجام آید بدن مستی کند چون رسد بر لب نرفته در دهن مو بمویم جان و تن مستی کند بادهای خواهم…