غزلیات
از مجموعه اشعار فیض کاشانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۳۱
شد تهی از عشق سر بی باده این میخانه ماند صاحب منزل برون شد خشت و خاک خانه ماند معنی انسان برفت و صورت انسان بجاست جان ز …
غزل شمارهٔ ۳۳۲
کوه عقلی و بیابان جنونم دادهاند حیرتی دارم از این، کین هر دو چونم دادهاند از فلک روزی نخواهم نعمت عشقم بس است در دل از…
غزل شمارهٔ ۳۳۳
در دیگ عشق باده کشان جوش کردهاند بر خود ز پختگی همه سرپوش کردهاند بادا حلالشان که بحرمت گرفتهاند هر مستی که زان می سر…
غزل شمارهٔ ۳۳۴
قومی به منتهای ولایت رسیدهاند از دست دوست جام محبت چشیدهاند از تیغ قهر زندگی جان گرفتهاند وز جام لطف باده بیغش چشیده…
غزل شمارهٔ ۳۳۵
خُنُک آن روز که از عقل نجاتم دادند سوی آرامگه عشق براتم دادند یار مستان خرابات الستم کردند از دم روح فزاشان برکاتم دادند…
غزل شمارهٔ ۳۳۶
از سر ازل پرده به بوی تو گشادند اول در ایجاد بروی تو گشادند آمد چو به بازار عیان درج حقایق اول سر آن حقه ببوی تو گشادند …
غزل شمارهٔ ۳۳۷
خوشا آنان که ترک کام کردند به کام عار ننک از نام کردند بخلوت انس با جانان گرفتند بعزلت خویش را گمنام کردند بشوق طاعت و ذ…
غزل شمارهٔ ۳۳۸
در دل شب خبر از عالم جانم کردند خبری آمد و از بیخبرانم کردند گوش دادند و در آن گوش سروش افکندند دیده دادند و سر دیده رو…
غزل شمارهٔ ۳۳۹
عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند بنظر زلف دلاویز بتان شانه زدند هر که مجنون تو شد از همه قیدی وارست عاقلان راه نبردند ب…
غزل شمارهٔ ۳۴۰
جهان را بهر انسان آفریدند در ایشان سر پنهان آفریدند بانسان میتوان دیدن جهان را از آن در چشم انسان آفریدند چو انسان بود ر…