رباعیات
از مجموعه اشعار فیاض لاهیجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۴۱
هستی همه گرچه هست از فیض اله هستیِّ پس از فنا بود خاطرخواه هر چند که خلعت همه از شاه بود ممتاز بود قبای پوشیده شاه
شمارهٔ ۱۴۲
یارب نفس گرم ثنا سنجم ده وز درد طلب راحت هر رنجم ده از خویش تهی کن وز خویشم پر کن ویرانه کن و در خور آن گنجم ده
شمارهٔ ۱۴۳
دنیا چاهی است نزد دانا بیته طول امل است ریسمان این چه هر چند بود جامه عمر تو دراز بر قامت طول امل آید کوته
شمارهٔ ۱۴۴
آمد سر زلف بند بند افکنده چین در خم طرّه ی کمند افکنده هر عقده که برداشته از کار دلی بر گوشه ابروی بلند افکنده
شمارهٔ ۱۴۵
یارب گره غفلتم از دل بگشای گرد هوسم ز چهره جان بزدای چون آینهام ز زنگ هستی برهان هیچم کن و پس هر آنچه هستی بنمای
شمارهٔ ۱۴۶
رفتی رفتی ز پیشم ای جان رفتی چون صبح طرب ز شام هجران رفتی آلودگی صحبت ما ننگت بود چون شعله ز ما کشیده دامان رفتی
شمارهٔ ۱۴۷
هر دل که نداشت نور دانشمندی از زهد و ریاضتش نشد خرسندی مرغی که به سوی شاخ بایدش پرید زینش چه که پا گشایی و پربندی!
شمارهٔ ۱۴۸
ای آنکه دو لب به نشئه مل داری شیرین دهنی چون غنچه گل داری معشوقی و عاشقانه میخوانی شعر با آنکه گلی، زبان بلبل داری
شمارهٔ ۱۴۹
لطف و کرم و طبع وفاجو داری هر چیز که داری همه نیکو داری بیپرده به چشم عاشقان جلوهگری گر هژده هزار پرده بر رو داری
شمارهٔ ۱۵۰
تا کی فیّاض ترک مستی تا کی! زاهد چو نیی تو، بتپرستی تا کی! این بار گران زور دگر میخواهد عجز تو و طمطراق هستی تا کی!