رباعیات
از مجموعه اشعار فیاض لاهیجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۱
یک ره سوی دل که لوح جانست ببین خورشید ازین ذرّه عیانست ببین رویی که در آرزوش چشمی همه تن این آینه هم در تو نهانست ببین
شمارهٔ ۱۳۲
گر سایه نداشت همره آن شمع یقین گویم به تو سرّ آن به برهان مبین او سایة حق است و بود ظاهر این کز سایه دگر سایه نیفتد به ز…
شمارهٔ ۱۳۳
دنیا گردیست بر رخ شاهد دین خواهنده دنیا نبود مرد یقین این گرد ز رخساره دینت بزدای و آنگاه مراد خود درین آینه بین
شمارهٔ ۱۳۴
دامن ز تعلقات دنیا برچین در دامگه فریب این زن منشین چندانکه نیاز بیش نازش بیش است یک ناز کن و نیاز پی در پی بین
شمارهٔ ۱۳۵
هر چند نیارم آمدن در بر تو از ضعف فتادهام به خاک در تو شادم که به کام دل توانم گردید در زیر لب آهسته به گرد سر تو
شمارهٔ ۱۳۶
نوروز شد و یار به من بست گرو کز داغ کهن به دل نماند پرتو گفتم که ندارم چه شود پس گفتا خوش باش که روز از نو و روزی از نو
شمارهٔ ۱۳۷
ای دوست که با چهره زردیم از تو چون ناله خود تمام دردیم از تو کاری که گمان نبود دیدیم از خویش صبری که نداشتیم کردیم از تو
شمارهٔ ۱۳۸
کردم برِ نامحرم اگر داد از تو داد از تو بتا و داد و بیداد از تو محتاج به محرمم چرا میکردی تا کار به نامحرمم افتاد از تو…
شمارهٔ ۱۳۹
از پیش من ای ماه جهان گرد مرو وی غنچه نازِ نازپرورد مرو در عشق تو با من نفسی بیش نماند یک لحظه غنیمت است، بیدرد، مرو
شمارهٔ ۱۴۰
دلگیر بود ناله بلبل بیتو پر دردسرست نشئه مل بیتو بیتاب بود طرّه سنبل بیتو نوبر نکند شکفتگی گل بیتو