رباعیات
از مجموعه اشعار فصیحی هروی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۷۱
این کج نظران به گلشنی رو نکنند تا همچو گلش رخنه شش سو نکنند آغوش مشام بر گلی نگشایند کش چون گل آفتاب بی بو نکنند
شمارهٔ ۷۲
عشقت صنما دل مشوش خواهد از دیده به جای آب آتش خواهد گو غم شبخون آر بر آن بوالهوسی کو روی تو بیند و دل خوش خواهد
شمارهٔ ۷۳
این خلد که از فیضص ازل یاد دهد خاکش نفس مسیح بر باد دهد رضوان اگر این بهشت را دریابد آن جنت کهنه را به شداد دهد
شمارهٔ ۷۴
آن ساقی گلچهره که می میپیمود میر مجلس دوش هم آغوشش بود تا صبح پسین عبادتی میکردند آن یک به رکوع بود و آن یک به سجود
شمارهٔ ۷۵
گر جانت درین بادیه بیآب بود در تشنهلبی چو شعله در تاب بود زنهار مخور فریب عادت کانجا دریا تشنه سراب سیراب بود
شمارهٔ ۷۶
شوخی که گلش بهار امید بود با تنباکوش الفت جاوید بود هم عارض خورشید بپوشد از ناز ز آن ابر که خانهزاد خورشید بود
شمارهٔ ۷۷
هجر تو و دیده آتش و موم بود چشمی که ترا ندیده آن شوم بود ای قبله دیده دیده خود کافر نیست کز قبله خود همیشه محروم بود
شمارهٔ ۷۸
دوشت گویا دل به خروش آمده بود وز ساغر درد جرعهنوش آمده بود کز غصه سپهر خاک بر سر مَیکرد خون در تن قدرسیان به جوش آمده …
شمارهٔ ۷۹
تیغت که به سوی مو هراسان برود چون ناله همه راه خروشان برود در هر بن موی گم کند راه ای کاش بر جاده زه گریبان برود
شمارهٔ ۸۰
چون در جگرت ناوک غمبند شود مگذار که دل به ناله خرسند شود دریا دریا ز دیده آتش میریز کان خشکنهال ازین برومند شود