غزلیات
از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۸۱
ای ترک مشک طره کافور روی من دور از رخ توگشته چو کافور موی من سازی مس وجود مرا زره ده دهی گرافکنی نظر ز کرامت به سوی من ز…
شمارهٔ ۳۸۲
این صنم کیست که نبود بشری بهتر از این کس ندیده است ونبیند دگر بهتر از این گر که غلمان پدری گردد وحوری مادر که نیارند به …
شمارهٔ ۳۸۳
من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین من خون جگر خورده بود لعل تو رنگین دامان من از اشک چو چرخ است پر اختر بینم ز برماه …
شمارهٔ ۳۸۴
روی ننموده ربودی دل ودین ای به قربان توهم آن وهم این هم فلک از غم توخاک به سر هم ملک بر در تو خاک نشین نه عجب باشد اگر ا…
شمارهٔ ۳۸۵
تو از فرهاد دل بری نه شیرین توبودی ویس پیش چشم رامین توکردی وکنی نه اختر و بخت شکایت نه از آن دارم نه از این نبیند هر چه…
شمارهٔ ۳۸۶
گفتمش چون بینمت ای نازنین گفت رودر آینه خود در ببین گفتمش اندر کجا جویم تو را گفت در دلهای محزون غمین گفتمش گویند هستی ل…
شمارهٔ ۳۸۷
در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو بو برد چون ز زلفت از شرم شد سیه رو پیدا رخت به زلفت در سنبله است زهره یا مه به برج …
شمارهٔ ۳۸۸
هر صفائی که دارد آن مه رو هست من را چون هستیم هست او هرکه همرنگ یار نیست بلی نیست عشقش به غیر رنگ وبو من وآن شوخ هردو خم…
شمارهٔ ۳۸۹
دیشب من و دل تا سحر کردیم از بس گفتگو پژمرده گردید او ز من آزرده گشتم من از او گفتم بیا شو منزوی تاکی پی خوبان روی گفتا …
شمارهٔ ۳۹۰
ای بت ماه روی مشکین مو دل به چوگان زلف توچون گو ای سنان قامت ای زره گیسو تیر مژگانی وکمان ابرو رستم داستان حسنی تو نه خد…