غزلیات
از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۲۶۱
پروانه را که داده تعلق به نور شمع او را که رهنما است به بزم حضور شمع در حیرتم بدو که بیاموخت درس عشق کز جان و دل چنین شد…
شمارهٔ ۲۶۲
ای تیر مژگان تورا جان ودل مسکین هدف جان ودل ما عاقبت خواهدشد از عشقت تلف هر کس که مژگان تو را بیند به گردچشم تو گوید که …
شمارهٔ ۲۶۳
رخ یک طرف دو طره جانانه یک طرف بردند دل ز هرطرف از ما نه یک طرف از خال وزلفت از دوطرف دانه است ودام دام تونیست یک طرف ود…
شمارهٔ ۲۶۴
هرکه را گم گشته دل پیدا کنش در زیر زلف مختصر گویم مطول آمده تفسیر زلف چهر وزلفت را هر آنکس دیدرفت از کف دلش هم دل وهم جا…
شمارهٔ ۲۶۵
برده ای رونق زمشک تر ز زلف نرخ را بشکستی از عنبر زلف داده ای یک شهر را مستی ز چشم کرده ای یک خلق راکافر ززلف آبرو بردی ز…
شمارهٔ ۲۶۶
دامن آن ماهم ار افتد به کف آفتاب بختم آید در شرف گر خدا زلف تو را ثعبان نمود شد به من هم امر از او خدلاتخف سروی از قد لی…
شمارهٔ ۲۶۷
ندیده روی دلبر را شدم از جان و دل عاشق بلی عاشق چنین گردد اگر باشد کسی لایق ز هر جانب که آن خورشید تابد آیمش حربا به هر …
شمارهٔ ۲۶۸
کس نگردد مبتلای درد وآزار فراق کس مبادا در جهان یا رب فراق نوح از طوفان ویعقوب از غم یوسف ندید آنچه من می بینم اندر دهر …
شمارهٔ ۲۶۹
بر سر ما آن نگار آورده کاری از فراق کآتش دوزخ بود بی شک شراری از فراق هوشم ازسر تابم از دل جانم ازتن رفته است رفته در پی…
شمارهٔ ۲۷۰
فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق خدا به داد دل من دهد سزای فراق روای طبیب مده درد سر مرا وبه خویش که غیر مرگ نباشد د…