باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۵۰

شعر

فهرست اشعار

گر مرد رهی راه نهان باید رفت صد بادیه را به یک زمان باید رفت گر میخواهی که راهت انجام دهد منزل همه در درون جان باید رفت

خواهی که به عقبی به بقایی برسی باید که به دنیا به فنایی برسی هر چند که راه بر سر آدمی است میرو، تو مترس، تا به جایی برسی

رعنائی و نازکی رها باید کرد مردانه مخنثی قضا باید کرد جان را سپر تیر قضا باید کرد دل را هدف تیر بلا باید کرد

کو راه‌روی که ره‌نوردش گویم؟ یا سوخته‌ای که اهل دردش گویم مردی که میان شغل دنیا نَفَسی با او افتد، هزار مردش گویم

جان را که ز تن رحیل می‌باید کرد بر لشکر غم سبیل می‌باید کرد دل را که به پَرِّ پشّه‌ای مردی نیست هر لحظه شکار پیل می‌باید…

تا چند ز نیستی و هستی ای دل در هر دویکی مقام ورستی ای دل در بُعد، اگر رونده خواهی بودن به زانکه به قُرب در باستی ای دل

جانی دگر است و جان‌فزایی دگر است شهری دگر است و پادشایی دگر است ما بستهٔ دام هر گدایی نشویم ما را نظر دوست به جایی دگر ا…

آن گنج که من در طلب آن گنجم در دیر طلسمات از آن می‌رنجم آن بحر کزو دو کون یک قطره نیافت آن می‌خواهم که جمله بر خود سنجم

مرغ دل من که بود چون شیدایی افتاد ز عشق بر سرش سودایی هر لحظه به صدهزار عالم بپرید اما یک دم فرو نیامد جایی

نه جان رهِ جان‌فزای خود یابد باز نه دل درِ دل‌گشای خود یابد باز مرغِ دل شوریدهٔ من آرامی وقتی گیرد که جای خود یابد باز

۲/۵