باب چهل و پنجم: در معانیی كه تعلق به گل دارد

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۵۷

شعر

فهرست اشعار

گل گفت: که گه زخم زند صد خارم گه باد به خاک ره فشاند خوارم گه مردِ گلابگر بر آتش نهدم آخر منِ غم کش چه جنایت دارم

گل گفت: مرا خون جگر خواهد ریخت بر خاک رهم کنار زر خواهد ریخت ای ابر! بیا و آب زن بر رویم کآبِ رخ من گلابگر خواهد ریخت

گل گفت که چند اوفتم در پستی بیرون تازم با سپری از مستی تا غنچه بدو گفت: سپر میچکنی انگار که چون من کمری بر بستی

گل گفت: نقاب برگشادیم و شدیم از دست به دسته اوفتادیم و شدیم چون عمر وفا نکرد هم بر سرِ پای ما دستهٔ خویش باز دادیم و شدی…

گل گفت: چنین که من کنون می‌آیم حقا که خلاصهٔ جنون می‌آیم شاید اگر آغشتهٔ خون می‌آیم چون از رحمِ غنچه برون می‌آیم

گل گفت: کسم هیچ فسون مینکند درمان من غرقه به خون مینکند زین پای که من بر سر آتش دارم کس خار گلابگر برون مینکند

گل گفت: گلابگر چو تابم ببرد در زیرِ جُلَیلِ غنچه خوابم ببرد من میشکفم گلابگر میآید تا بر سرِ آتش همه آبم ببرد

گل گفت: که با گلابگر هر سحری اول پیکان نمودم آخر سپری چون جنگ نداشت سود زر بر کفِ دست بنمودمش و نکرد این هم اثری

گل گفت: منم فتاده صد کار امروز در آتش و خون مانده گرفتار امروز چه بر سر آتشم نشانید آخر در پای تمامست مرا خار امروز

گل گفت: چو نیست هفتهای روی نشست از کم عمری پشت امیدم بشکست هر چند چو آتشم بدین سیرآبی بر خاک فتاده میروم باد به دست

۳/۶