باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۱۰۱

شعر

فهرست اشعار

شمع آمد و گفت: خویشتن میتابم جان میسوزم به درد و تن میتابم چون رشتهٔ من پیش ز من تافتهاند بر تافتن است اصل و من میتابم

شمع آمد و گفت: بنده میباید بود در سوز میان خنده میباید بود سر میببرند هر زمانم در طشت پس میگویند زنده میباید بود

شمع آمد و گفت: کار باید کرد تادر آتش بر بفرازم گردن صد بار اگر سرم ببرند از تن من میخندم روی ندارد مردن

شمع آمد و گفت: تا مرا یافته‌اند در تافتنم به جمع بشتافته‌اند کمتر باشد ز ریسمانی که مراست آن نیز در اندرون من بافته‌اند

شمع آمد و گفت: اگر خطا سوختمی جز خود دگری را به بلا سوختمی از خامی خویش زار میباید سوخت گر خام نبودمی کجا سوختمی

شمع‌ آمد و گفت: بر نمیباید خاست تا پیش تو سرگذشت برگویم راست نی نی که زبان من بسوزد ز آتش گر برگویم ز سرگذشتی که مراست

شمع آمد و گفت: گر بما زد پر باز پروانه ز شوق کس نزد دیگر باز هر لحظه رهی که میروم چون خامم زان در آتش گرفتهام از سر باز

شمع آمد و گفت: در بلا باید سوخت وز آتش سر بر سر پا باید سوخت من آمده در میان جمعی چو بهشت درآتش دوزخم چرا باید سوخت

شمع آمد و گفت: سوز پروانه جداست کاو را پر سوخت سوز من سر تا پاست من بنمودم درین میان فرقی راست فرقی روشن چنین که دارد که…

شمع آمد و گفت: کشته بنشینم نیز تا کشته به سوزد تن مسکینم نیز از آتش تیز میزیم جان من اوست وان عمر به سر آمده میبینم نیز

۸/۱۱