باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۱۱۲

شعر

فهرست اشعار

گفتم: شمعا! چند گدازی مگداز گفتا: تو خبر نداری از پردهٔ راز چون نگدازد کسی که او را همه شب بر سر دو موکل بود از آتش و گا…

گفتم:‌شمعا! چون همه شب در کاری از گرمی کار و بار برگی داری گفتا که درین سوختن و دشواری اشکم بارست و آتشم سرباری

ای شمع سرافراز چه پنداشته‌ای کز سرکشی خویش سر افراشته‌ای در سوختن و بریدن افکندی سر با خویش همانا که سری داشته‌ای

ای شمع! فروختی و لاف آوردی آتش به سر خود به گزاف آوردی در سینه چو من نهفته در آتش عشق از بهر چه سر را به طواف آوردی

چون شمع دمی نبود خشنود از خویش در سوز برآورد بسی دود از خویش گفتم که مسوز، گفت: تو بی خبری زان میسوزم تا برَهم زود از خو…

میپرسیدم دوش ز شمع آهسته کاخر به خوش آیدت بگو ای خسته! گفت: آن که مرا به درد من بگذارند تا میسوزم به دردِ خود پیوسته

شمع از در جمع چون درآمد حالی گفتم که تُرا کار برآمد حالی گر آتش سوزنده در افتاد به تو شکر ایزد را کان به سرآمد حالی

آتش همه با شمع جفا خواهد کرد وز سوختنش بی سر وپا خواهد کرد کردش ز عسل جدا به گرمی آخر وز موم به نرمیش جدا خواهد کرد

از روغنِ شمع بوی خون می‌آید کز پیشِ عسل تشنه کنون می‌آید این طرفه که در مغز وی افتاد آتش روغن همه از پوست برون می‌آید

ای شمع! تُرا نیست ز سوز آگاهی زیرا که ز سوختن بسی میکاهی مینالم من ز شادی سوز مدام پس عشق درآموز اگر میخواهی

۸/۱۲