باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۱۱۲

شعر

فهرست اشعار

خورشید ز سوزِ من سراسیمه بسوخت مه را ز طنابِ آه من خیمه بسوخت چون شمع تنم بماند دانی که چه بود یک نیمه در اشک رفت و یک ن…

تا چند قفا ز نیک و بد خواهم خورد خونابهٔ خصم بی خرد خواهم خورد بر سفرهٔ سفلهای اگر بنشینم چون شمع بر آن سفره ز خود خواهم…

زین کار که در گردنِ من خواهد بود آتش همه در خرمنِ من خواهد بود با سر نتوانم که زیم زانکه چو شمع سر بر تنِ من دشمن من خوا…

چون عین بریدگی بود دوختنم پس بی خبریم به ز آموختنم چه سود چو شمع اول افروختنم چون خواهدْ بود آخرش سوختنم

شمعم که خوشی میان سوزم بکُشند گر بهتر و گر بتر فروزم بکُشند گر شمع نیم چرا به هر جمع مرا شب میسوزند تا به روزم بکُشند

شمعم که غذای من ز من خواهد بود در چنبر حلقِ من رسن خواهد بود کس را چه گناه کاین همه سوز و گداز چون شمع مرا ز خویشتن خواه…

شمعم که چنین زار و نزار آمده‌ام در سوختن و گریهٔ زار آمده‌ام از اشک نمیرد آتشِ من همه شب چون شمع ز آتش اشکبار آمده‌ام

گر میسوزم مرا مکن چندین عیب کاتش دارم چو شمع دایم در جیب زان میسوزم مدام تابوکه چو شمع تن را در جان گدازم و جان در غیب

گفتی چه کنم تا شب من گردد روز وز نورِ سوادِ فقر گردم فیروز یک شمع اندیش هر دو عالم وانگه گر آتشِ عشق داری آن شمع بسوز

دانی تو که شمع را چرا افروزند تا کشتنش و سوختنش آموزند چون آتش سوزنده غیب است بسی چیزی باید که دایمش میسوزند

۴/۱۲