باب چهل و هفتم: در معانیی كه تعلق به شمع دارد

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۱۱۲

شعر

فهرست اشعار

ای دل دیدی که هر که شد زنده بمُرد جاوید خدای ماند ار بنده بمُرد جان آتش و تن چوموم شمع است مرا چون موم بسوخت آتش سوزنده …

امروز منم عهد مصیبت بسته برخاسته دل میان خون بنشسته چون شمع تنی سوخته جانی خسته امید گسسته اشک در پیوسته

مائیم ز غم سوخته خوش خوش چون شمع وز گریهٔ پیوسته مشوش چون شمع نایافته نور صدق یک دم چون شمع گم کرده سررشته درآتش چون شمع

در خفیه بسوختم بسی بی آتش هرگز که چنین سوخت کسی بی آتش آن میخواهم چو شمع در عمر دراز کز سینه برآرم نفسی بی آتش

چون نیست نصیبِ من به جز غمخواری موجود برای غم شدم پنداری چون شمع اگر تنم بسوزد صد بار یک ذرّه ز پروانه نجویم یاری

تا چند روم که این ره کوته نیست وز هر سویی که راه جویم ره نیست چون شمع میان آب و آتش شب و روز میسوزم و کس ز سوز من آگه نی…

پیوسته ز عشق جان و تن میسوزم در درد فراق خویشتن میسوزم من خام طمع به صد هزاران زاری چون شمع میان پیرهن میسوزم

سر رفت به باد و من کله میدارم چشمم بشد و گوش به ره میدارم در گریه و در گداز مانندهٔ شمع میسوزم و خویش را نگه میدارم

چون صبح به خنده یک نفس خرسندم چون ابر به گریه نیست کس مانندم با خنده و گریهٔ کسم کاری نیست بر خود گریم چو شمع و برخود خن…

شمعم که ز خود نهان فرو میگریم میخندم و هر زمان فرو میگریم بر گریهٔ من چو هیچ کس واقف نیست خوش خوش به درون جان فرو میگریم

۵/۱۲