باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۷۷

شعر

فهرست اشعار

شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد تا موی چو سیم و روی چون زر افتاد عمری که ز سر غرور سودا پختم امروز مرا چو کفک با سر افتاد

آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود وان روز جوانی بخوانی خوش، بود امروز که پیری به سر آمد شادم وآن بود غلط زانکه جوانی خوش …

تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم کان به که خوشی عزمِ سفر زود کنیم چون عمرِ عزیز بود سرمایهٔ ما سرمایه ز دست رفت چه سود کنیم

دردا که ز خواب بس دل غافل ما تا موی سپید شد سیه شد دل ما دردا و دریغا که به جز درد و دریغ حاصل نامد ز عمر بیحاصل ما

افسوس که بی فایده فرسوده شدیم وز آسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم دردا و ندامتا که تا چشم زدیم نابوده دمی بکام، نابوده شدیم

جان را خطرِ روزِ پسین بایددید دل را غمِ عقلِ‌ پیش بین باید دید دیدیم ز عالم آنچه دیدیم وشدیم تا خود چه ز عالم آفرین باید…

تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم گُم گشتهتر از ذرّهٔ سیماب شدیم افسانهٔ کارِ عشق چون برگوییم کافسانهٔ تو دراز ودر خواب شدیم

دردا که ز دُردی جهان مَست شدیم پشتی چو کمان و تیر از شست شدیم آمد شدِ ما نگر که در آخرِ عمر از پای درآمدیم و ازدست شدیم

رفتیم و نبود هیچ کس محرم ما غم بود که بود روز و شب همدم ما سبحان اللّه! به هرزه این عمرِ عزیز امد بسر و بسر نیامد غم ما

ای دل همه را بیازمودیم و شدیم بسیار بگفتیم و شنودیم وشدیم فی الجلمه چنان که رفته بودیم شدیم کِشتیم وفا، جفا درودیم و شدی…

۵/۸