رباعیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
آنکس که بخوبان لب خندان دادست خون جگری بدردمندان دادست گر قسمت مانداد شادی غم نیست شادیم که غم هزار چندان دادست
شمارهٔ ۳۲
آبی زدم مسیح یارت شده است بخشیدن جان همیشه کارت شده است جان بخشش توست گر فدای تو کنم هم گوهر گنج خود نثارت شده است
شمارهٔ ۳۳
هر دل که اسیر محنت اوست خوشست هر سه که غبار آن سر کوست خوشست از دوست بناوک غم آزرده مشو خوشباش که هر چه آید از دوست خوشس…
شمارهٔ ۳۴
هر کس که ملامتی سرانجام وی است از داغ محبت دلارام وی است در سلسله محبت آموخته ایم دیوانگی که عاشقی نام وی است
شمارهٔ ۳۵
آنکس که خطا از کلک گهر بار نوشت اول الف قامت دلدار نوشت استاد همین الف بر سر خط یکبار نوشت و طفل صد بار نوشت
شمارهٔ ۳۶
از گلشن عیش جام مقصود که جست؟ تا لاله صفت چهره بخوناب نشست چون سیب دل آغشته بخون باش ز دهر بهبود مجو که به در این باغ نر…
شمارهٔ ۳۷
از جان منت فراغ اگر ایساقیست تا جان بودم امیدواری باقیست مشتاقم از آن، بدیدنت گستاخم گستاخی من ز غایت مشتاقیست
شمارهٔ ۳۸
یاری که بصورت و بسیرت ملکیست آنکس بشناسدش که طبعش محکیست بی دیده پری کند مقابل با او بر بی بصران فرشته و دیو یکیست
شمارهٔ ۳۹
دل مست بتان ز صورت چون مه اوست دریاب سخن که نکته یی در ته اوست بر روزن هر که نور آن خورشیدست چون ذره دل اهل نظر همره اوس…
شمارهٔ ۴۰
صیاد وشی که دام دل مجلس اوست خوش مرغ دلی که آن پری مونس اوست گر برج کبوتران پر از فتنه بود صد فتنه بکنج برج هر نرگس اوست