رباعیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۴۱
مست تو کسی بود که چون آه کند جانرا بغبار آه همراه کند هر کس که کند نفی خود اثبات تو کرد اثبات تو نفی ما سوی الله کند
شمارهٔ ۳۴۲
هر چیز که در جهان نمودی دارد کی پیش بقای حق وجودی دارد در بحر وجود هر که زد چو حباب آخر عدمست دیر و زودی دارد
شمارهٔ ۳۴۳
در راه حق انبیا چو انجم گشتند یعنی همه رهنمای مردم گشتند خورشید عرب چو سر زد از مشرق غیب ایشان همه در ظهور او گم گشتند
شمارهٔ ۳۴۴
از بس که دلم پیام او میشنود و اوصاف مه تمام او میشنود چشم از همه رویی رخ او مینگرد گوش از همه گوشه نام او میشنود
شمارهٔ ۳۴۵
از آل علی هر چه ترا دل باشد از شاه خراسان همه حاصل باشد در موسی و سی و نه خلف فرقی نیست ایشان چلشان یکی یکی چل باشد
شمارهٔ ۳۴۶
بر مهر علی خوش نفسان میجوشند بر غیر علی هیچکسان میجوشند انس مگس نحل به میر نحل است بر کون خران خرمگسان میجوشند
شمارهٔ ۳۴۷
ما را ز حسین تشنه چون یاد آید از هر بن مو هزار فریاد آید آیا فلک این تحملش بود کزو بر آل علی اینهمه بیداد آید
شمارهٔ ۳۴۸
با علم خدا عین یقین میباید چشم و دل و عقل خرده بین میباید هر چیز که گویی به ازین میباید حقا که چنین نیست چنین میباید
شمارهٔ ۳۴۹
هر چند به حکمت شده یی فرد و وحید بویی ز تو از راه شریعت نوزید با اینهمه فضل اگر زدینت پرسند شاید که تو خود پاک ندانی ز پ…
شمارهٔ ۳۵۰
گر خرقه عارفان بصد چاک بود باکی نبود ز چرکنی پاک بود گر جامه چو گل پاره بود عیبی نیست شرطست دلی که همچو گل پاک بود