رباعیات
از مجموعه اشعار ابوالحسن فراهانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۰۱
شهانه دلم ساخت مفتون زلفش نگذاشت دلی نکرده مجنون زلفش از کثرت دل ها بتوان گفت که نیست امروز سواد اعظمی چون زلفش
شمارهٔ ۱۰۲
آن خواجه که کم باد ز عالم نامش تریاکی بس اگر دهم دشنامش چون قبه خشخاش گرش تیغ زنم تریاک برون تراود از اندامش
شمارهٔ ۱۰۳
رفتن نتوان به کوی آن کافر کیش از بس که گلست ره به خون دل خویش آری مثل ست این که هر شخصی را هرچیز که در دل است می آید پیش
شمارهٔ ۱۰۴
چندان که دلم پیش تو می سوزد بیش جوز تو زیاده می شود بر دلاریش آری چه عجب تو آتش و او هیمه تا او نسوزد پیش تو افروزی بیش
شمارهٔ ۱۰۵
هند وی سر زلف تو ای کافر کیش گر میل ندارد که بدزد و دل خویش از بهر چه بینمش بر اطراف رخت چون دزد به ماهتاب پیچان بر خویش
شمارهٔ ۱۰۶
دانم کنم آرزو حیرانی خویش سامان کسان و نابسامانی خویش من عادت زلف یار دارم خواهم جمعیت دل ها و پریشانی خویش
شمارهٔ ۱۰۷
ای برده هوا سوی سماکت به سمک روخواهی کرد سوی پستی بی شک البته بود مسکن خاک آخر خاک گر فی المثلش باد رساند به فلک
شمارهٔ ۱۰۸
چون دور کنم رقیب رازان ناپاک از الفت دیگریم سازد غمناک ماننده گل که گر نسیم سحرش از خار جدا کند نشیند با خاک
شمارهٔ ۱۰۹
وصل تو به سیم و زر نکرد حاصل وز گریه و زاری نشود حل مشکل را هم بستند رو به هر جا کردم من ماندم و راهی که ز دل هست به دل
شمارهٔ ۱۱۰
دل وصل تو خواهد ز من ای مهر گسل من وصل تو جویم ز دل بی حاصل القصه که مردم به تمنای وصال دل دامن من گیرد و من دامن دل