غزلیات ناتمام

از مجموعه اشعار ابوالحسن فراهانی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۶۰

شعر

فهرست اشعار

منع سودی نکند کاش نصیحت‌گر ما گر تواند ببرد تیرگی از اختر ما تو مگر در دل ماهی که چنین می‌گردند ماه و خورشید چو پروانه ب…

به گریه چشم تهی کی کند دل ما را تهی به گریه نکردست ابر دریا را زبان گریه نمی دانم، این قدر دانم که قطره قطره تهی کرده ام…

غصه ی عالم نصیب جان ناشاد من است محنت روی زمین در محنت آباد من است دایم اندیشد که چون از کوی خود دورم کند کفر نعمت باشد …

کسی که چشم مرا ابر نوبهار گرفت چو دید گریه ی من راه اعتذار گرفت همین بسست مرا اعتبار در کویت که هرکه دیده مرا از من اعتب…

کسی نگفت که از شعله سوختن عیب است ولی ز خار و خسی بر فروختن عیب است دلم که مرده هندوی زلف اوست چرا نسوخت مرده ز هند و نس…

به دشمنش نظر است به دوستان کین است کسی نیافت که او را چه رسم و آیین است کند ز خشت لحد بالش و نمی داند اسیر او که سرش در …

من سیه‌بختم نه تنها چرخ با من دشمن است تا تو را دیدم مرا هر موی بر تن دشمن است آخر از بدگویی دشمن مرا خون ریختی خود غلط …

نه جز توام دگری در دل خراب گذشت نه بر زبان سخن کس به هیچ باب گذشت چگونه پرتو گزینم به دل که پروانه برای خاطر شمعی ز آفتا…

باز از انجمن آن انجمن آرا برخواست آنچنان خواست که فریاد زدلها برخواست خبر چشم تر ما که رسانید به ابر که به تعجیل تمام از…

یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفت یک تبسم کرد و سر با ترک سامان خوگرفت آرزو دارم که جان در پایش افشانم، ولی ترسم از ت…

۱/۶