شمارهٔ ۱۲۱

از واعظ قزوینی در دیوان اشعار - رباعیات

گر صاحب تاج و کمری، ورپاجی

با تیر قضا چه چاره جز آماجی

شد موی تو پنبه، قد کمان، این رمزیست

یعنی که: اجل میکندت حلاجی

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۲۰

بعدیشمارهٔ ۱۲۲

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید