شمارهٔ ۱۰

از طغرای مشهدی در گزیدهٔ اشعار - رباعیات

آسوده بود دلم ز ویرانه خود

بی تاب شوم برون ز کاشانه خود

ایام به روی آتشم جای دهد

گر همچو کمان برآیم از خانه خود

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۹

بعدیشمارهٔ ۱۱

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید