الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
از مجموعه اشعار سنایی غزنوی در حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه
فهرست اشعار
بخش ۲۱ - حکایت
گفت مردی ز ابلهی رازی با یکی بدفعال غمّازی مرد غمّاز پیش هر اوباش راز آن مرد کرد یکسر فاش طیره گشت ابله از چنان غمّاز گف…
بخش ۲۲ - التمثّل فی اکل الرّبا، اَکل الرّبا کمَن یأکل ناراللظی
گفت روزی به جعفرِ صادق حیله جویی ربادهی فاسق کز حرامی ربا چه مقصودست گفت زیرا که مانع جودست زان رباده بتر ز می‌خوارست کی…
بخش ۲۳ - حکایت
به گدایی بگفتم ای نادان دین به دونان مده ز بهر دو نان ابلهانه جواب داد از صف کز پی خرقه و جماع و علف راست خواهی بدین تلن…
بخش ۲۴ - اندر نقص دنیا گوید
دنیی ارچه ز حرص دلبر تست دست زی او مبر که مادرِِ تست گر نه‌ای گبر پس به خوش سخنیش مادرِ تست چون کنی به زنیش همچو قرعه بر…
بخش ۲۵ - اندر ترک دنیا و ریاضت نفس گوید
ای بلندان به عقل و جان شریف مکنید آن بلندی را تصحیف در کفایت بلند رای شدید آن بلندی چرا پلید کنید خویشتن را ندیده‌اید هم…
بخش ۲۶ - اندر بیان نسب آدمی من عرف نفسه فقد عرف ربه
تو به قوت خلیفه‌ای به گهر قوّت خویش را به فعل آور آدمی را میان عقل و هوا اختیارست شرح کرّمنا آدمی را مدار خوار که غیب جو…
بخش ۲۷ - در حرص و شهوت و خشم گوید
بر سه نوع از ستور و دیو و ددست سر و گردن یکی دو پا و دو دست سگ و اسبست با تو در مسکن آن گزنده‌ست و این دگر توسن آن مروّض…
بخش ۲۸ - در معنی آنکه عاقلان بی‌غم نباشند
معرفت را شرف پناهِ شماست مغفرت را علف گناه شماست آدمی بهر بی‌غمی را نیست پای در گِل جز آدمی را نیست همه مقصود آفرینش اوس…
بخش ۲۹ - در متابعت نفس و هواناکردن گوید
ای همه ساله هم به مایهٔ دیو بوده از بهر طبع دایهٔ دیو ایزدت خواجهٔ خرد کرده پس تو خود را غلام دد کرده آنکه زو عقل کل بود…
بخش ۳۰ - در رنج و زیان جان از تن
فاقه منمای بیش از این جان را خوب دار این دو روزه مهمان را عیسی جانت گرسنه‌ست چو زاغ خر او می‌کند ز کنجد کاغ جانت لاغر ز …