غزلیات
از مجموعه اشعار سلیم تهرانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۱
دارد حذر ز فتنه ی او هر که عاقل است همچون شراب کهنه، جهان پیر جاهل است هر چیز شد حجاب تماشای او مرا آتش زنم بر آن، همه گ…
شمارهٔ ۱۲۲
آمد بهار و ابر هوادار ما شده ست تا رفته می ز شیشه به ساغر، هوا شده ست بلبل سواد خوان گلستان شد و هنوز قمری همین به حرف ا…
شمارهٔ ۱۲۳
تا سحر امشب شراب ناب میباید گرفت خونبهای شمع از مهتاب میباید گرفت عمر صرف باده کردی، روی در میخانه کن هرچه آبش برده، …
شمارهٔ ۱۲۴
صد نشان خاک مرا از اثر عصیان است یکی از جمله ی آنها گل نافرمان است زان درین بحر خموشند حقایق دانان که حبابی چو برآورد نف…
شمارهٔ ۱۲۵
درین بساط که نقشی به مدعا ننشست کسی به پیش نیامد که بر قفا ننشست کدام تخت نشین یک سبق ز عشق تو خواند که همچو طفل دبستان …
شمارهٔ ۱۲۶
خزان ببین که چمن را چگونه جان داده ست بهار رفته و جا را به این خزان داده ست ز برگ های خزان هر نهال شاخ زری ست چه کیمیاست…
شمارهٔ ۱۲۷
چشم من حلقهای از سلسلهٔ دست من است دانهٔ مرغ دلم آبلهٔ دست من است وادی چاک که از جیب بود تا دامن در ره شوق تو یک مرحلهٔ…
شمارهٔ ۱۲۸
گدای کوی خراباتم و غمم این است که باده آتش سوزان و کاسه چوبین است مزاج باده پرستان گرفته ام در عشق به جان ازان نبود رغبت…
شمارهٔ ۱۲۹
جهان بر خود مرا واله گرفته ست مرا خود دل ز شهر و ده گرفته ست به خاک این چمن، تهمت چه بندم غبار از خود دلم چون به گرفته س…
شمارهٔ ۱۳۰
میشناسم چشم او را، طرفه مست کافریست دیدهام مژگان شوخش را، عجب تیرآوریست قوت بازوی غم را بین کزو عاجز شدهست می که هر…