رباعیات

از مجموعه اشعار سعیدا در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۴۶

شعر

فهرست اشعار

ای مست شراب، ما و من بازی چند؟ وی غرهٔ جامه با کفن بازی چند؟ آخر افتادنی است در پیش، تو را ای عقل، بر این دار، [رسن] باز…

تا خلق به خیر نام خیرم بردند از کعبه کشان کشان به دیرم بردند دادند پیاله ای و بی خود با خود در عالم بی خودی به سیرم بردن…

روزی که مرا ز دیر بیرون کردند در ساغر من شراب گلگون کردند هر نخل که کاشتم چو بیرون آمد خوبان به کرشمه بید مجنون کردند

در دار جهان که خاص و عامی چندند بدنامی چند و نیکنامی چندند عالم چو تنور، خلق چون قرص خمیر چسبیده در او پخته و خامی چندند

قومی با خویش اعتباری دارند با خلق ز کبر، گیر و داری دارند خوشحال کسانی که به هر حال به دست یا جام شراب یا نگاری دارند

گیرم که جهان را به کمندی گیرند هر دم سر راه مستمندی گیرند از این همه گیرایهٔ شان آن بهتر بینند قبور را و پندی گیرند

گر مست شوم [سر] تو هشیار کند گر خواب روم لطف تو بیدار کند در هر رنگی برو چو گل پنهان شو بوی تو مرا از تو خبردار کند

آنان که به علم خویش مغرورانند هر یک به مثل نادرهٔ دورانند نی ز آن سان آنچه خود می دانند یک کف خاکی و قطره ای بارانند

ای آن که تو را شاه و گدا یکسانند واندر طلبت به جان و دل پویانند خورشید و مه و ستاره و چرخ و فلک در دایرهٔ حکم تو سرگردان…

آنان که ندانند تو را می خوانند در لرزه چو بید بر سر ایمانند پستان [امل] گرفته هر یک به دهن گهوارهٔ طفل نفس می جنبانند

۷/۱۵