رباعیات
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۱۰۱
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم بیدیدنش از گریه نیاساید چشم ما را ز برای دیدنش باید چشم ور دوست نبینی به چه کار آید چشم
رباعی شمارهٔ ۱۰۲
آن رفته که بود دل بدو مشغولم وافکنده به شمشیر جفا مقتولم بازآمد و آن رونق پارینش نیست خط خویشتن آورد که من معزولم
رباعی شمارهٔ ۱۰۳
میندیش که سست عهد و بدپیمانم وز دوستیت فرار گیرد جانم هرچند که به خط جمال منسوخ شود من خط تو همچنان زنخ میخوانم
رباعی شمارهٔ ۱۰۴
من بندهٔ بالای تو شمشادتنم فرهاد تو شیریندهن خوشسخنم چشمم به دهان توست و گوشم به سخن وز عشق لبت فهم سخن مینکنم
رباعی شمارهٔ ۱۰۵
هر گه که نظر بر گل رویت فکنم خواهم که چو نرگس مژه بر هم نزنم ور بیتو میان ارغوان و سمنم بنشینم و چون بنفشه سر برنکنم
رباعی شمارهٔ ۱۰۶
آرام دل خویش نجویم چه کنم؟ وندر طلبش به سر نپویم چه کنم؟ گویند مرو که خون خود میریزی مادام که در کمند اویم چه کنم؟
رباعی شمارهٔ ۱۰۷
گفتم که دگر چشم به دلبر نکنم صوفی شوم و گوش به منکر نکنم دیدم که خلاف طبع موزون من است توبت کردم که توبه دیگر نکنم
رباعی شمارهٔ ۱۰۸
من بی تو سکون نگیرم و خو نکنم بی عارض گلبوی تو گل بو نکنم گویند فراموش کنش تا برود الحمد فراموش کنم و او نکنم
رباعی شمارهٔ ۱۰۹
خیزم قد و بالای چو حورش بینم وآن طلعت آفتاب نورش بینم گر ره ندهندم که به نزدیک شوم آخر نزنندم که ز دورش بینم
رباعی شمارهٔ ۱۱۰
میآیی و لطف و کرمت میبینم آسایش جان در قدمت میبینم وآن وقت که غایبی همت میبینم هر جا که نگه میکنمت میبینم