ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه

از مجموعه اشعار رودکی سمرقندی در مثنوی‌ها

دسته‌بندی

۱۰۵

شعر

فهرست اشعار

هرکه نامخت از گذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار

از خراسان آن خورِ طاووس وش سوی خاور می‌خرامد شاد و خوش کآفتاب آید به بخشش زی بره روی گیتی سبز گردد یکسره مهر دیدم بامداد…

هم چنان سرمه که دخت خوب روی هم به سان گرد بردارد ز روی گرچه هر روز اندکی برداردش بافدم روزی به پایان آردش

شب زمستان بود، کپی سرد یافت کرمکی شبتاب ناگاهی بتافت کپیان آتش همی پنداشتند پشتهٔ هیزم برو بر داشتند

آن گرنج و آن شکر برداشت پاک وندر آن دستار آن زن بست خاک باز کرد از خواب زن را نرم و خوش گفت: دزدانند و آمد پای پش آن زن …

دمنه را گفتا که تا: این بانگ چیست؟ با نهیب و سهم این آوای کیست؟ دمنه گفت او را: جزین آوا دگر کار تو نه هست و سهمی بیشتر …

گفت: هنگامی یکی شهزاده بود گوهری و پر هنر آزاده بود شد به گرمابه درون، اِستاد غوشت بود فربی و کلان، بسیارگوشت

کشتیی بر آب و کشتیبانش باد رفتن اندر وادیی یکسان نهاد نه خله باید، نه باد انگیختن نه ز کشتی بیم و نه ز آویختن

بانگ زله کرد خواهد کر گوش وایچ ناساید به گرما از خروش برزند آواز دونانک به دست بانگ دونانک سه چند آوای هست

وز درخت اندر، گواهی خواهد اوی تو بدانگاه از درخت اندر بگوی: کان تبنگوی اندرو دینار بود آن ستد ز یدر که ناهشیار بود

۱/۱۱