مثنویات، تمثیلات و مقطعات
از مجموعه اشعار پروین اعتصامی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۱ - گل و خار
در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار کز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار گلزار، خانهٔ گل و ریحان و سوسن است آن به که خار، جا…
شمارهٔ ۱۳۲ - گل و خاک
صبحدم، تازه گلی خودبین گفت کاز چه خاک سیهم در پهلوست خاک خندید که منظوری هست خیره با هم ننشستیم، ای دوست مقصد این ره ناپ…
شمارهٔ ۱۳۳ - گل و شبنم
گلی، خندید در باغی سحرگاه که کس را نیست چون من عمر کوتاه ندادند ایمنی از دستبردم شکفتم روز و وقت شب فسردم ندیدندم به جز …
شمارهٔ ۱۳۴ - گلهٔ بیجا
گفت گرگی با سگی، دور از رمه که سگان خویشند با گرگان، همه از چه گشتستیم ما از هم بری خوی کردستیم با خیره‌سری از چه معنی، …
شمارهٔ ۱۳۵ - گنج ایمن
نهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجی بخنده گفت، شهان را چنین کلاهی نیست چو سرخ جامهٔ من، هیچ طفل جامه نداشت بسی مقایسه کردیم و …
شمارهٔ ۱۳۶ - گنج درویش
دزد عیاری، بفکر دستبرد گاه ره میزد، گهی ره میسپرد در کمین رهنوردان مینشست هم کله میبرد و هم سر میشکست روز، میگردید از کو…
شمارهٔ ۱۳۷ - گوهر اشک
آن نشنیدید که یک قطره اشک صبحدم از چشم یتیمی چکید برد بسی رنج نشیب و فراز گاه در افتاد و زمانی دوید گاه درخشید و گهی تیر…
شمارهٔ ۱۳۸ - گوهر و سنگ
شنیدستم که اندر معدنی تنگ سخن گفتند با هم، گوهر و سنگ چنین پرسید سنگ از لعل رخشان که از تاب که شد، چهرت فروزان بدین پاکی…
شمارهٔ ۱۳۹ - لطف حق
مادر موسی، چو موسی را به نیل در فکند، از گفتهٔ رب جلیل خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه گفت کای فرزند خرد بی‌گناه گر فراموشت …
شمارهٔ ۱۴۰ - مادر دوراندیش
با مرغکان خویش، چنین گفت ماکیان کای کودکان خُرد، گه کار کردن است روزی طلب کنید، که هر مرغ خُرد را اول وظیفه، رسم و ره دا…